Vorige week was ik twee dagen in Moldavië. Daar wordt een zware strijd gevoerd om de verkiezingen die deze week zijn. De vorige verkiezingen, begin dit jaar, werden gekenmerkt door fraude van de zittende regering, de communistische partij. In de protesten tegen de uitkomst zijn studenten opgepakt en demonstraties neergeslagen. Dit heeft nauwelijks het nieuws gehaald. Iran wel, Moldavië, in onze achtertuin, niet. Omdat de verkiezingen uiteindelijk geen duidelijke opvolger voor de zittende president gaven worden er nieuwe verkiezingen gehouden. Ik was er om de liberale partij Alliance Moldova Nostra (AMN) te steunen. AMN is lid van onze liberale Europese koepelpartij, de European Liberal and Democratic Reform Party (ELDR), waar ik momenteel vicepresident van ben. Ik was gastspreker bij een politiek café.

Hier komen vooral jongeren op af. Een enthousiaste groep was aanwezig en gaf duidelijk aan verandering in Moldavië te willen. Het is goed om rechtstreeks met ze in gesprek te gaan. Hier gaat de strijd echt om liberale waarden. Vrijheid van het individu om z’n leven zelf in te vullen zoals jij dat wilt, vrijheid van meningsuiting (niet opgepakt worden als je demonstreert) vrijheid van media (bijna alle pers is in handen van de communistische regeringspartij), antidiscriminatie (homosexualiteit wordt verzwegen) en ook de wens tot economische vooruitgang als weg uit de armoede. Moldavië is net als vele Oost-Europese landen in gesprek met de Europese Commissie om op (lange) termijn toe te treden tot de EU. Daarvoor moeten ze heel veel doen, de huidige regering heeft geen plan, geen route naar dit doel.

Alle jonge mensen die je daar spreekt willen dat het anders gaat en sneller. Zij weten, met soms een kort verblijf in het buitenland, dat het in ons deel van Europa anders is. Dat er (relatieve) rijkdom kan zijn, dat je genoeg inkomen kan ontwikkelen om leuke dingen te doen, te genieten van het leven. Hun ongeduld is begrijpelijk. Wij genieten er immers dagelijks van. Het is daarom van groot belang dat deze mensen gesteund worden in hun liberale strijd. Dat zij in eigen land kunnen werken aan verbetering. Als het communistische regime niet gewisseld wordt zien we weer een generatie die zal proberen naar het buitenland te gaan om daar hun geluk te halen. Het is de meest gestelde vraag tijdens mijn presentatie. ‘Wanneer denk ik dat de EU in zal stemmen met visa mogelijkheden voor Moldaviers’. Ik heb er geen antwoord op. Ik spreek alleen de hoop uit dat zij blijven strijden voor de vooruitgang in hun eigen land. Dat zij strijden voor hun eigen vrijheid en die van hun volgende generaties. Dat ze de moed niet verliezen. Ze voeren een moedige campagne. Ze verdienen onze liberale steun.